Echt hier moet ik het met jullie over hebben, want het begint op te vallen!
De bruidsparen die hun huwelijken sluiten na vele jaren samenleven, met puber kinderen en altijd een beetje lachend vertellen, ik zei altijd: Ik trouw nooit!
Ja ja, zeg dus maar nooit, nooit!
Het is interessant om uit te zoeken waarom ze toch willen trouwen, na al die jaren samen.
Neem Liesbeth en Dick 27 ½ jaar samen als ze toch nog gaan trouwen, samen een zoon en een dochter.
Het was Liesbeth die vanaf het begin heel hard riep: trouwen?! ben je nou helemaal gek geworden, ik ben een zelfstandige vrouw, zelfs samenwonen was voor Dick een overwinning, daar deed hij bijna 6 jaar over.
Samen kinderen, dat ging dan weer relatief snel, maar trouwen….. nee, joh!
Dat idee kreeg ze pas vrij recentelijk toen ze een Lucky Luck “de verloofde van Lucky Luck” las met op de achterkant een prachtige oude wedding certificate.
Toen realiseerde ze zich dat zij en Dick dat helemaal niet hadden, natuurlijk hadden ze alles wettelijk goed geregeld, maar zelf hadden zij niet zo’n mooi blijvend archief, zo’n eigen mijlpaal.
Dick was gelukkig uiteindelijk een warme voorstander, zeker nadat de notaris hem haarfijn had uitgelegd dat er weinig verschil was tussen een Partner Registratie en een huwelijk, die zei: ach mensen het is een gevoels kwestie, al is een PR in het buitenland vaak niet erkend, dus toch maar trouwen :-) al leek het hem wel een omgekeerde trouwerij, in hun ceremonie keken we niet vooruit, maar vooral terug op al hun jaren samen.
Liesbeth regelde met heel veel moeite haar geboortebewijs uit Canada en toen vierde ze de ondertrouw alvast met een klein feestje.
Helemaal fijn is dat haar ouders nog leven, want hoe bijzonder is het als je ver in de 70 het huwelijk van je dochter en schoonzoon mee mag maken, toen Liesbeth het vertelde konden ze het eerst zelfs niet geloven echt?!ECHT!
Jullie begrijpen hun trouwdag was een feest, echt waar, ze zijn afgelopen augustus getrouwd, buiten onder een oude boom, want zelfs het weer werkte mee.
Met hun kinderen, ouders, broers en zussen en lieve vrienden, een prachtig sprookje met een zielsgelukkig bruidspaar en ringen wisselen? Nee joh, Dick kreeg hem na al die jaren echt niet meer af!
En dan begin dit jaar, ik mag Mieke en Ben trouwen, ze komen in gezelschap van hun vier kinderen en zijn al 23 jaar samen.
Hun oudste dochter werd geboren terwijl ze zelfs nog niet eens samenwoonde. (dat is later wel goed gekomen hoor) zo volgde nog twee zonen en een dochter die het wel prima vonden dat hun ouders niet getrouwd waren, ze wisten immers niet beter.
Om hun heen gebeurde het regelmatig dat de ouders van vrienden gingen scheiden, nou dat wisten ze in ieder geval zeker: dat zou hen niet gebeuren!
Ben was al die jaren heel duidelijk, vond ook dat al die mensen die heel hard riepen dat ze nooit wilde trouwen maar dat uiteindelijk toch deden “slap gedoe”.
Kijk, trouwen dat moest bij hen ooit nog gebeuren, het stond nog op hun lijstje van “achterstallig onderhoud”
Maar ja, wettelijk gezien had hij als vader weinig rechten en dan is Mieke ook nog kostwinner.
Ben zit trouwens niet stil, nee hij reist al meer dan 30 jaar regelmatig met ecotoeristen naar zijn geliefde Afrika
Onder andere naar een prachtige plek, een hutje op de Mount Kenia omringt door wilde dieren die je bijna kunt aanraken, naar die plek zou je op huwelijksreis moeten gaan had Ben weleens gedacht.
Afgelopen zomer is bijna het hele gezin op hun eigen initiatief voor het eerst mee geweest met hun vader/partner en dat was voor Ben de schop onder z’n k…. die hij nodig had.
Hij kocht voor vertrek trouwringen(hij wist wat ze mooi vond want een half jaar daarvoor hadden ze een halfslachtige poging gedaan om ze te kopen) hij gaf ze aan zijn oudste dochter om er over te waken en toen was het zover.
Nou moet je weten dat Mieke ooit jaren geleden, een bijzondere droom heeft gehad, waarin ze in een Afrikaans huisje naar binnen ging waar haar de toekomst werd voorspeld, terwijl ze nog nooit in Afrika was geweest, laat staan in zo’n hutje, maar die plek werd werkelijkheid toen Ben haar naar de rand van de Mount Kenia bracht, want daar vroeg hij haar eindelijk ten huwelijk en Mieke die geen kant uitkon(al die wilde dieren buiten ;-) die zei JA!
Ze moest wel zelf de touwtjes in handen nemen om het te regelen, want Ben was al weer gevlogen na de vakantie, dus sms’te ze hem: we trouwen 11-1-10 toen kon zelfs Ben geen kant meer op.(al probeerde hij het nog wel, want hij antwoordde: maar dan ben ik in het buitenland!)
Nou niet dus, want 11-1-10 zijn ze op het stadhuis met de kinderen waarvan de twee oudste de getuigen zijn, de andere twee tekenen natuurlijk ook, maar dan als de extra getuigen.
Het duurde een kwartiertje, maar wat hebben we genoten.
Heerlijke mensen een heerlijk verhaal en zeker geen “slap gedoe” zegt deze trouwambtenaar die, terwijl deze bruidsparen hun bruiloft vieren, zelf haar zilveren jubileum viert! (ja, jong getrouwd hé)
Laatste reacties